Op 25 november 1892 sprak Baron Pierre de Coubertin aan de Sorbonne in Parijs de wens uit om de Olympische Spelen opnieuw in te richten. Deze Olympische Spelen waren voor hem slechts het topje van de ijsberg, van datgene wat men nu de Olympische Beweging, het Olympisme noemt. Voor hem was de sport vooral belangrijk als middel tot vorming en opvoeding van de jeugd en als bindmiddel met andere culturele uitdrukkingsvormen. De tekst die hij toen uitsprak "Le Manifeste Olympique" blijkt nu, meer dan honderd jaar later, de generator te zijn van één van de belangrijkste bewegingen van de twintigste eeuw: het Olympisme.

 François d'Amat formuleerde het als volgt: "De sport in deze moderne tijd kan beschouwd worden als een vernieuwende streng vormende school gebaseerd op zuiverheid".

Het Olympisme is een filosofie, een geestesgesteldheid die vooral de waarden die via de sport kunnen gegenereerd worden, wenst te benadrukken. De essentie van de Olympische filosofie was van bij het begin en is nog steeds: de culturele ontplooiing van het individu binnen het sociaal, cultureel, nationaal en internationaal kader.